Ala ma ogródTwój dom to także Twój ogród

Słońce topi resztki śniegu, ukazując rachityczną wymęczoną po długiej zimie, zieleń. Jeszcze kilka dni i ochoczo zabierzemy się do pracy, spragnieni ruchu, słońca i ożywczego powietrza. Co należy zrobić w kwietniu znajdziecie tutaj. A zanim weźmiecie w ręce piłę, powinniście wiedzieć, że:

Art. 83 ustawy o ochronie przyrody z dn.16 kwietnia 2004 roku, reguluje przepisy dotyczące wycinki drzew i krzewów.

Aby wyciąć cokolwiek, musimy uzyskać zezwolenie. Istnieją wyjątki.

Zezwolenie nie dotyczy:

• drzew i krzewów, których wiek nie przekroczył 10 lat

• drzew i krzewów owocowych (z wyjątkiem tych, które rosną na terenie wpisanym do rejestru zabytków, w granicach parku narodowego lub rezerwatu przyrody, na obszarach objętych ochroną krajobrazową)

• drzew i krzewów rosnących na plantacjach

• drzew i krzewów wycinanych na podstawie decyzji dotyczących ochrony przeciwpowodziowej lub bezpieczeństwa ruchu kolejowego i lotniczego

• drzew i krzewów rosnących w lasach (ich wycinkę reguluje Dz. U. z 2005r. 45 poz. 435

Aby uzyskać zezwolenie, należy złożyć wniosek w urzędzie gminy lub miasta. Jeśli drzewa kolidują z projektowanym budynkiem, wniosek składamy przed wydaniem pozwolenia na budowę. Dokumentacja musi zostać sporządzona pod kątem kolizji przyszłego budynku z istniejącą zielenią i przedstawiona w Wydziale i Ochrony Środowiska. Zezwolenie jest konieczne, również na wycięcie suchych drzew i krzewów.

Dokumentacja powinna zawierać:

• imię nazwisko i adres posiadacza nieruchomości

• kopię dokumentu stwierdzającego prawo własności do działki

• nazwę gatunku drzewa lub krzewu wraz z jego obwodem mierzonym na wysokości 130cm.

• przeznaczenie terenu, na którym rośnie drzewo lub krzew

• rozmiar powierzchni, z której zostaną usunięte krzewy

• mapkę sytuacyjną, która określa położenie roślin w stosunku do granic działki i istniejących lub planowanych obiektów

Pamiętać należy o sporządzeniu kopii wniosku, w celu potwierdzenia jego przyjęcia w urzędzie.

Za wycinkę drzew i krzewów nie płacimy gdy:

• dotyczy ona drzew i krzewów nie wymagających pozwolenia

• mamy pozwolenie wycinki na prywatnej posesji przeznaczonej na budowę domu, garażu, ogrodzenia, drogi dojazdowej

• rośliny zagrażają bezpieczeństwu ludzi lub mienia w istniejących obiektach budowlanych

• rośliny obumarły i nie rokują szans na przeżycie z przyczyn nie zależnych od właściciela

• ich usunięcie jest związane z odnową i pielęgnacją drzew rosnących na terenie nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków

• zagrażają bezpieczeństwu ruchu kolejowego,  drogowego, żeglugowego

Stawki opłat za wycinkę krzewów, uzależnione są od powierzchni jaką zajmują. Opłata za usunięcie drzewa, uzależniona jest od obwodu pnia oraz gatunku drzewa.

Samowolne wycinanie drzew i krzewów podlega pieniężnej karze, jej wysokość jest rewaloryzowana 1 stycznia każdego roku, a wysokość publikowana w obwieszczeniu Ministra Środowiska (na podst.art.85 ust.8 z dn. 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody)[Dz. U. z 2009r. Nr. 151 poz. 1220 z póz. zm.]

W moim domu do wykonywania pisanek zasiadamy w Wielki Piątek. Wykorzystujemy różne techniki zdobienia, a i tematyka jest różnorodna od tradycyjnej po awangardową. Pierwszym etapem jest oczywiście barwienie jaj/ z wyjątkiem pisanki, gdzie na jajko najpierw nanosimy woskowy motyw a później zabarwiamy/. Do barwienia używam tylko naturalnych barwników: łupin cebuli, buraków, kurkumy, czerwonej kapusty, owoców czarnego bzu. W tym roku otrzymałam w prezencie świeże jaja, które już zabarwione na ciemny brąz zniosły kury rasy  Marans  /pochodzenie-Francja/ oraz zabarwione na jasną zieleń od kur rasy Araucana /pochodzenie-Peru/. Prawda, że niesamowite…

Ta między kogutami, to Marans , a ta od prawej to Araucana, zasadniczo różnią się wielkością grzebienia, ich jajka są wyjątkowo zdrowe, bo zawierają małą ilość cholesterolu. No i ten naturalny kolor…

Z okazji Świąt Wielkiej Nocy życzę,

zawsze pełnego koszyka, wiary, nadziei i miłości.

Początek marca słoneczny i ciepły, sprowokował mnie do wyjścia  z domu na długi spacer i zachęcał do obserwacji. A wokół naprawdę się działo. W starym parku zadomowiły się na dobre wiewiórki. Ile ich jest, trudno policzyć. Są bardzo ruchliwe i co ciekawe mało płochliwe, przyzwyczaiły się do obecności ludzi i do stałego dokarmiania. Fakt, że zbierają żołędzie nie znaczy, że stanowią one podstawę ich pożywienia, nasiona drzew iglastych, jagody, młode pączki z drzew, jaja ptasie i pisklęta to również ich menu. W naszym parku na stołówkowym stole są przede wszystkim orzechy włoskie i laskowe, którymi hojnie obdarowują je ludzie. Na pewno przeczuwały, że zbliża się śnieg i mróz, bo skrupulatnie zakopywały swe łupy w okolicy. Wiewiórki żyją samotnie, łączą się w pary tylko w okresie rui. W ciągu roku są 2 lub 3 mioty, ciąża trwa 38-39 dni. Młodych rodzi się od 3 do 7 sztuk. Każdy osobnik ma swoje terytorium. Nie zapadają w zimowy sen, pomieszkują w dziuplach lub w gniazdach. Ogon pełni rolę spadochronu co pozwala na swobodne przeskakiwanie z drzewa na drzewo. Są bardzo wdzięcznymi osobnikami do obserwacji, zresztą zobaczcie sami…

W zeszłym tygodniu, gdy wyszłam do ogrodu urzekły mnie pierwsze symptomy wiosny. W promieniach południowego słońca wygrzewały się przebiśniegi i rannik zimowy.  Białe i żółte kwiaty były wyraźnym kontrastem na tle zeszłorocznych liści. Wypełniły swą barwą cały ogród, a mnie optymizmem i chęcią do wiosennych porządków. Na działkach sąsiadów też poruszenie, tu wzeszły krokusy, tam śnieżnik lśniący, barwy dopełnia kolorowe pranie, błyskawicznie suszone przez lekki wiatr z nad morza.

Dziś o poranku, obudził mnie zapach kawy leniwie błąkający się po domu, i jakby odgłos szufli odgarniającej śnieg. Podciągam żaluzje…i wokół biało. Gruba warstwa śniegu przykryła wszystko, co było do przykrycia. W ruch poszedł sprzęt odśnieżający, a na koniec pracy herbatka z wkładką po sąsiedzku. Tak zacieśniają się towarzyskie kręgi na przedwiośniu. A dookoła nieskazitelna biel… Moje pierwsze zwiastuny wiosny pod zimową pierzynką…

Można go spotkać głównie w zakolach rzek i potoków, w okolicach jezior jak i rowów melioracyjnych, na obszarach nizinnych i górskich. W Polsce największe skupisko bobrów, to teren północno-wschodni. Dorosły bóbr osiąga długość do 1 metra, przy czym długość ogona w granicach 37 cm. a waga około 30 kg. Jego ciemnobrunatna sierść nie przepuszcza wody, potrafi zamknąć wszystkie otwory ciała i przebywać pod wodą 15 minut. Jest roślinożercą, żywi się korą drzew, zielonymi roślinami wodnymi i przybrzeżnymi, jego przysmakiem są gałązki wierzby i topoli. Bóbr europejski żyje około 30 lat, niektóre źródła podają, że przy sprzyjających warunkach potrafi dożyć 50 lat. Ma najwyższy wśród gryzoni stosunek masy mózgu do masy ciała, co sprawia, że działa nie tylko instynktownie, ale też logicznie. Jego inteligencja jest porównywalna do inteligencji szczura.

Na uwagę zasługuje stabilność bobrowych związków. Z jednym partnerem są przez całe życie, troskliwie opiekują się potomstwem wespół ze starszym rodzeństwem. Bobrowa rodzina liczy około 8 osobników. Młode w wieku 3 lat wyruszają na poszukiwanie swego partnera życiowego, mogą migrować nawet do kilkuset kilometrów, by zadomowić się w sprzyjającej okolicy.

Ich działalność inżynierska oparta na budowaniu tam, norek, domków i kanałów, ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa i ochronę rodziny. Stały podwyższony poziom wody pozwala ukryć wejścia do żeremi/domków/, pozwala na zatopienie pokarmu na zimę, ułatwia spławianie drewna. Budując swoje domostwo ścina przybrzeżne drzewa, minimalizując wysiłek transportu.

Działania melioracyjne są przedmiotem kontrowersji. Są tereny suche, które bobry nawilżają, i tereny, które w wyniku budowania tam ulegają zalaniu. Przeciwnicy bobrów powinni pamiętać, że do niedawna był to gatunek zagrożony wymarciem i jego reprezentacja na obszarze Europy nie jest liczna.

Fotografie poniżej, to efekt ostatniego spaceru.

Fot. Jolanta Krossner

Zimno, zimniej, najzimniej…

Choć większość z Was z utęsknieniem wyczekuję wiosny, ja z wielką przyjemnością spaceruję i napawam się resztkami zimy, którą lubię. A za co? Za nieskazitelną biel, surowość, ascetyczność, siermiężność i cudowną malowniczość…

Fot. Jolanta Krossner

Najlepiej jakby sami zainteresowani, mogli wypowiedzieć się na ten temat. Gdyby to było możliwe, na pewno usłyszelibyśmy : – jeśli naprawdę tego chcecie, dokarmiajcie nas w odpowiednio umieszczonych karmnikach, by były trudno dostępne dla drapieżników.

- nie przepadamy za chlebem, gdyż jego obecność w naszym pożywieniu powoduje biegunki i kwasicę, solony pokarm, może doprowadzić do śmierci, gdyż zaburza wodną gospodarkę organizmu.

- czyście regularnie karmnik z resztek jedzenia i odchodów, ich nagromadzenie powoduje, że chorujemy na zakaźne choroby.

- wilgotne i zamarznięte pokarmy, uszkadzają nam przełyki i nadmiernie wyziębiają organizm.

- gdy już zaczniecie nas karmić, róbcie to przez całą zimę.

- niektóre z nas np: sikorki, zięby, grubodzioby, gile, bardzo lubią nasiona słonecznika.

- niesolona  słonina i smalec to przysmaki dzięciołów, kowalików i sikor.

- nasiona zbóż lubią trznadle.

- rodzynki, jarzębina, jabłka, są atrakcyjne dla kosów i kwiczołów.

Dobre strony dokarmiania.

Trudne warunki zimowe, ograniczają dostęp do naturalnego pokarmu. Dokarmianie pozwala przetrwać ten okres. Krótki dzień, skraca czas na zdobycie pokarmu i przetrwanie długiej nocy. Ingerencja człowieka w środowisko ogranicza naturalną bazę pokarmową, dokarmianie w znacznym stopniu niweluje skutki tej ingerencji. Dokarmianie ptaków, rozbudza zainteresowanie ornitologią i uwrażliwia człowieka na kontakty z przyrodą.

Przeciwnicy dokarmiania twierdzą, że przypadkowy i nieprzemyślany sposób, czyni więcej szkody niż pożytku. Zwiększa ryzyko chorób i pasożytów, gdyż do karmników przylatują ptaki różnych gatunków, które w warunkach naturalnych się nie stykają się bezpośrednio. Niewłaściwie umieszczony karmnik, a w nim ptaki, mogą być łatwym łupem dla drapieżników. Zmieniają się naturalne zachowania, ptaki zamiast odlecieć na południe  zimują, tracą naturalny lęk przed człowiekiem, przestają poszukiwać pokarmu, przywiązując się do jednego źródła. Gdy człowiek przestanie je dokarmiać, te które biernie czekają na pożywienie mogą zginąć. Dokarmianie ogranicza działanie naturalnej selekcji, co osłabia całą populację.

Jak mówi moja przyjaciółka „ Kochajcie ptaki, dokarmiajcie je! /byle mądrze…/.

Styczeń, to miesiąc charakteryzujący się najniższymi temperaturami i największymi opadami śniegu. Zwały białego puchu zalegają na drogach, chodnikach i w ogrodach. Rośliny są w stanie spoczynku, lecz zające nie śpią. Jeśli nie zabezpieczyliśmy drzew przed ich apetytem, zróbmy to teraz, gotowe osłonki na pnie kupimy w sklepach ogrodniczych. Jeśli przed nadejściem zimy, założyliśmy osłony  chroniące rośliny przed wiatrem i mrozem, warto sprawdzić ich stan i w razie potrzeby naprawić uszkodzenia. Pamiętajmy, by nie deptać pokrytych śniegiem trawników, zmarzniętą trawę łatwo uszkodzić i narazić na gnicie, utrudni to regenerację trawnika po zimie. Pierwiosnki potrzebują mrozu żeby wykiełkować, w tym celu wysiewamy je do skrzynek, przyciskamy nasiona do podłoża i wystawiamy na zewnątrz. Na świeżą natkę i szczypior, wysadzamy do skrzynki cebulę i korzeń pietruszki. Na rozsadę wysiewamy w pojemnikach seler, por i rzodkiewkę.

Rośliny, które pielęgnujemy w mieszkaniu, zimą wymagają większej troski. Ustawiamy je z dala od kaloryfera, podlewamy regularnie, co dwa tygodnie zraszamy liście, zapewniamy dostateczną ilość dziennego światła, usuwamy zwiędłe i zeschnięte liście. Kaktusy przechodzą okres głębokiego spoczynku, zapewnijmy im chłodne i suche stanowisko, aż do marca. Rośliny, które przedwcześnie wypuściły pędy przycinamy. Zimowe wieczory sprzyjają planowaniu wiosennych zmian w ogrodzie, mamy więcej czasu na czytanie poradników ogrodniczych, gdy nastaną ciepłe dni z zapałem zabierzemy się do pracy.

Zima i towarzyszący jej śnieg, jest zjawiskiem naturalnym. W tym okresie, nasz ogród odpoczywa, a my razem z nim. Warto jednak od czasu do czasu zrobić spacer po ogrodzie, by strzepnąć zalegający śnieg, szczególnie na roślinach kolumnowych, zapobiegając tym samym ich uszkodzeniu.Zalegający śnieg na podjazdach i ścieżkach prowadzących do domu musimy regularnie odśnieżać. Jest to praca niewdzięczna, ale ze względu na bezpieczeństwo, konieczna do wykonania. Na pewno nie należy używać soli, niszczy buty i podwozie, a w dodatku dostaje się do gleby, co jest bardzo szkodliwe dla roślin. Z małymi powierzchniami doskonale poradzi sobie łopata, ale odpowiednia do nawierzchni jaką mamy odśnieżyć.Najlepiej używać plastikowych łopat i takich, które zakończone są twardą  gumą, nie uszkodzimy wtedy kostki brukowej, ani gładkich powierzchni. Na oblodzonych powierzchniach najlepiej sprawdzi się piasek, jest bezpieczny i skuteczny. Ostatnio dość  popularny staje się mikrogres, ma bardziej ziarnistą strukturę od piasku, przez co ma większą przyczepność. Można go po zimie zamieść i przechować do następnego roku. Gdy jesteśmy przed wyborem rodzaju kostki, warto pomyśleć o zimie. Na rynku dostępne są kostki, które na etapie produkcji zabezpieczone są przed wnikaniem zanieczyszczeń i wilgoci. ALS- anti liquid system, zwiększa parametry chemiczno-fizyczne kostki, zapobiega pojawianiu się wapiennych plam, przez co przedłuża jej walor estetyczny.

Niech się spełniają marzenia…

Świąt pachnących choinką, cynamonem, wanilią i miło

ścią najbliższych. Chwil zadumy i dystansu do tego co wokół, wieczorów roziskrzonych kolędą wspomnieniami i śmiechem…

A w Nowym Roku niech się spełniają marzenia!